ماجرای اولین بانوی دریانورد ایرانی

راحله طهماسبی، اولین بانوی دریانورد و کاپیتان ایرانی اهل شهرستان سروستان استان فارس است که با تلاش فراوان و به صورت اتفاقی قدم در مسیر دشوار دریانوردی گذاشت و تاکنون حدود ۱۴ سال است که در این زمینه مشغول به فعالیت است.

ماجرای اولین بانوی دریانورد ایرانی

به گزارش مدیریت استراتژیک از شیراز، دریانوردی یکی از قدیمی‌ترین حرفه های بشریت است که از زمان های باستان وجود داشته و راهی برای گسترش تجارت بوده است. 

دریانوردان افرادی هستند که بر روی کشتی کار می‌کنند و مدت های طولانی از خانه و خانواده شان دور می‌مانند و میان امواج سهمگین دریا و اقیانوس با حجم بسیاری از مسئولیت و سختی های مسیر دست و پنجه نرم می‌کنند. 

سختی ها و مشکلات بسیار این شغل همیشه تصور و افکار را به سمت مردان دریانورد می‌برد و هیچگاه کسی فکر نمی‌کرد که بانوان نیز بتوانند پا به عرصه سخت و دشوار دریانوردی بگذارند و بتوانند با سختی های این کار کنار بیایند. 

بانوی استان فارسی که برای اولین بار با وجود تمام سختی ها و مشقت ها پا به عرصه ای متفاوت گذاشت و دریا را برای فعالیت خود انتخاب کرد توانست عنوان اولین دریانورد و کاپتان بانوی ایرانی را از آن خود کرده و به دیگران ثابت کند که بانوان نیز می‌توانند در حوزه های سخت و طاقت فرسا دوام بیاورند و به خوبی فعالیت کنند. 

راحله طهماسبی، بانوی دهه شصتیِ سروستانی از سال ۸۹ به صورت کاملا اتفاقی وارد حرفه دریانوردی شد و با تلاش فراوان موفق شد به عنوان اولین بانوی کاپتان و دریانورد ایرانی در دریا فعالیت کند و تاکنون حدود ۱۴ سال از فعالیت او می‌گذرد. 

۸ مهر، روز جهانی  دریانوردی  بهانه ای شد تا آوازه های این بانوی موفق را دنبال کنیم و بیشتر با او آشنا شویم، به همین منظور با وی که پس از ماه ها فعالیت بر کشتی و زندگی بر روی دریا به آغوش خانواده بازگشته بود ارتباط گرفته و پس از اینکه به گرمی از من استقبال کرد به گفتگو پرداختم. 

ابتدا از بانوی دریانورد ایران خواستم بیشتر خود را معرفی کند و او گفت: راحله طهماسبی، متولد ۶۳ در شهرستان سروستان هستم، کارشناسی ارشد کامپیوتر گرایش نرم افزار دارم و اولین بانو و کاپتان دریانورد ایران و شرق خاورمیانه، دریانورد نمونه سال ۹۶،چهره نامی بانوی ماندگار ایرانی سال ۹۷ و چهره تاثیر گذار استان فارس در سال ۱۴۰۲هستم، از سال ۸۹ وارد حرفه دریانوردی شدم و تا کنون حدود ۱۴ سال است که در این زمینه فعالیت میکنم. 

دریانوردی آرزوی کودکی ام نبود! 

از کاپتانِ سروستانی دلیل ورود به  حرفه دریانوردی را پرسیدم که بیان کرد: این شغل آرزوی کودکی ام نبود، من خیلی اتفاقی با این حرفه از طریق برادرم که میخواست دوره های ملوانی را شرکت کند اشنا شدم و تصمیم گرفتم  در کنار او در دوره ها شرکت کنم که موفق شدم و در نهایت به عنوان اولین بانوی ایرانی توانستم در این زمینه به موفقیت دست پیدا کنم. 

به این فکر فرو رفتم که معمولا وقتی بانوان می‌خواهند پا به عرصه ای جدید بگذارند با مخالفت های زیادی روبه رو می‌شوند به همین خاطر از بانوی دریانورد در خصوص واکنش خانواده و حمایت هایشان پرسیدم که پاسخ داد:  ما تا قبل از این ماجرا در خانواده و فامیل هیچ دریانورد و تجربه ای از این شغل نداشتیم، اما با این وجود خانواده به جز برادر بزرگترم همه موافق ورود من به این مسیر بودند، پدرم و خواهرم مژگان خانم در این مسیر نا‌آشنا همه جوره حمایتم کردند و همه جا پشتیبانم بودند. 

او‌ افزود:کلا در خانواده ما کسی نبود که مخالفتی جدی کند و بگوید این کار به دردت نمیخورد و همه جوره پناهم بودند؛ البته اینکه خودشان میدانستندکه من بر تصمیمی که گرفتم مصمم هستم و مخالفتشان فایده ای ندارد نیز بی‌تاثیر نبود. 

۱۴ ماه کار، ۱۵ روز مرخصی 

با توجه به اینکه می‌دانستم شرایط کار دریانوردی سخت و طولانی است از خانم طهماسبی شرایط کاریش را پرسیدم که پاسخ داد: شرایط کاری بستگی به نوع شناور و محل خدمت فرق میکند، شرایط کاری من قبلا باتوجه به اینکه بر روی شناورها بودم چهار ماه کار و پانزده روز مرخصی بود، اما الان اگر خدا کمک کند قرار است بر روی شناور هایی بروم که پانزده روز کار وپانزده‌ روز مرخصی است. 

شناور های خدماتی و سفر های نزدیک به ساحل

کنجکاوانه از کاپتان درخصوص تجارب کاری و اقیانوس پیمایی پرسیدم که بیان کرد: در حال حاضر روی شناورهای خدماتی مشغول به کار هستم و تاکنون به دلیل اینکه مدرک لیمیت داشتم تجربه اقیانوس را کسب نکردم و فقط سفرهای نزدیک به ساحل مثل کل حوزه خلیج فارس، روسیه، قزاقستان،گرجستان، هند، پاکستان و … را تجربه کردم. 

به دریا رفته می‌داند مصیبت های دریا را

از سختی های طاقت فرسا و شرایط سخت کاری دریانوردان زیاد شنیده بودم و این موضوع را با کاپتان در میان گذاشتم که تایید کرد و در این‌باره گفت: من در این شغل چیزی به نام راحتی ندیدم و معتقدم که تماما سختی است، سختی کار دیگر با خون ما عجین شده، مردم زیبایی دریا را از دور میبینند و رویایی برخورد می‌کنند درصورتی که ما روی دریا داریم زندگی می‌کنیم و هیچ راحتی از دریا ندیدیم، به دریا رفته میداند مصیبتهای دریا را، درواقع دریا هنگام کار جای آرامش و خوشی نیست و کمتر کسی میتواند این شغل را تحمل کند،کسی که نیاز مالی دارد،کسی که در زندگی سختی کشیده باشد،کسی که آینده اش برایش مهم است، کسی که تن پرور نباشد، دریا شوخی بردار نیست.

او به شیرینی های کار نیز اشاره کرد و گفت:این کار شیرینی زیادی ندارد و اگر بخواهم از شیرینی دریا و کار بگویم می‌توانم به زمانی اشاره کنم که متوجه میشوم پایان کار است و می‌خواهم به مرخصی و پیش خانواده بروم. 

شغل دریانوردی باعث شد سخت‌تر از قبل بشوم 

هر راه و مسیری می‌تواند در زندگی و روحیه افراد تاثیر بگذارد بنابراین از بانوی دریانورد پرسیدم دریا و دریانوردی چه تاثیری در روحیه شما داشته، که پاسخ داد:  شغل دریانوردی باعث شد که من خیلی سختتر از قبل بشوم، روح و قلبم مثل دریا است اما سخت شده و دیگر دل نازک نیستم و محکم شده ام و این مسیر باعث شده دوست و دشمن را از هم تشخیص بدهم.

دیدگاهتان را بنویسید